زمینه و هدف: عضلات یکی از علل ایجاد کننده درد در بدن انسان می باشند. بافت های عضلانی بیشتر از اعضا دیگر مستعد پارگی های کوچک در طول فعالیت های روزانه هستند و سبب درد می شوند. در میان انواع دردهای عضلانی، نقاط ماشه ای میوفاسیال بسیار شایع می باشند. هدف از این مطالعه بررسی اثر لیزر کم توان در درمان نقاط ماشه ای میوفاسیال عضلات ذوزنقه ای بود.مواد و روش ها: این مطالعه به صورت کارآزمایی بالینی دوسوکور با استفاده از روش نمونه گیری متوالی به مدت 14 ماه از پانزدهم خرداد 86 تا پانزدهم مرداد 87 در درمانگاه فیزیوتراپی فاطمیه (س) رفسنجان انجام گرفت. 60 بیمار مبتلا به نقاط ماشه ای میوفاسیال عضلات ذوزنقه ای به طور تصادفی به دو گروه 30 نفری تقسیم گردیدند. روش های درمان شامل لیزر کم توان و روش پلاسبو بود. ارزیابی شدت درد، بهبود حرکات، کاهش درد انتشاری، باند سفت عضلانی و کاهش حساسیت در طول باند سفت در جلسه اول، پنجم، دهم و 10 روز پس از پایان درمان انجام گرفت. ارزیابی شدت درد از طریق مقیاس آنالوگ مشاهده ای بررسی گردید.یافته ها: نتایج این مطالعه نشان می دهد لیزر کم توان در کاهش درد موضعی نقاط ماشه ای میوفاسیال موثرتر از روش پلاسبو می باشد (0001/0>p) آزمون مجذور کای در جلسه دهم نشان داد که لیزر در مقایسه با روش پلاسبو، برای برطرف نمودن باند سفت عضلانی، کاهش درد انتشاری، بهبود حرکات و کاهش حساسیت در طول باند سفت موثرتر از روش پلاسبو بوده است (0001/0>p).نتیجه گیری: از یافته های این مطالعه می توان نتیجه گرفت که لیزر کم توان در طی 10 جلسه می تواند در کاهش شدت درد موضعی، برطرف نمودن باند سفت عضلانی، کاهش درد انتشاری، بهبود حرکات و کاهش حساسیت در طول باند سفت نقاط ماشه ای میوفاسیال موثر باشد.

سابقه و هدف: الکتروتراپی و درمان های دستی متفاوتی برای درمان نقاط ماشه ای پیشنهاد می شود، اما مطالعه کارآزمایی بالینی برای مقایسه این دو روش درمانی وجود ندارد. هدف از این مطالعه مقایسه اثرات درمانی تکنیک انرژی عضلانی و امواج ماورای صورت برنقاط ماشه ای عضله تراپز فوقانی بود.مواد و روشها: مطالعه به صورت کارآزمایی بالینی بر روی 45 بیمار با نقاط ماشه ای در عضله تراپز فوقانی که به طور تصادفی در یکی از سه گروه امواج مافوق صوت (15 مورد)، تکنیک انرژی عضلانی (15 مورد) و گروه کنترل (15 مورد) قرار گرفتند، انجام شد. در گروه امواج ماورای صوت، فرکانس 1 مگا هرتز، نوع مداوم، شدت 1.5 وات بر سانتی متر مربع و مدت زمان 4.5 دقیقه انتخاب شد و در گروه درمان با تکنیک انرژی عضلانی از روش جاندا (شل شدن عضله بعد از انقباض ایزومتریک همراه با کشش) استفاده گردید ولی گروه کنترل هیچ درمانی دریافت نکرد. 10 جلسه درمان طی 2 هفته برای گروه های مداخله ای انجام شد و پیگیری 3 ماه بعد از درمان انجام شد. نتایج به صورت پرسشنامه درد و ناتوانی گردن (نمره 50-0) و شانه (نمره 130-0) (رتبه ای)، دامنه حرکتی (درجه)، قدرت عضله (کیلوگرم) قبل و بعد از درمان و 3 ماه بعد از درمان جمع آوری شد.یافته ها: نمره پرسشنامه درد و ناتوانی گردن در گروه امواج ماورای صوت از 7.3±19.1 به 4.6±7.8 کاهش داشت (p<0.05). در گروه تکنیک انرژی عضلانی از 8.4±17.2 به 3.2±6.8 کاهش یافت (p<0.05). نمره پرسشنامه درد گردن در گروه کنترل از 5.1±21.2 به 5.5±20.4 کاهش نشان داد. نتایج پیگیری نشانگر آن بود که تفاوت معنی داری در درد و ناتوانی گردن در گروه امواج ماورای صورت دیده نشد، اما نمره ناتوانی شانه در گروه امواج ماورای صوت بعد از 3 ماه از درمان افزایش یافته بود.نتیجه گیری: نتایج مطالعه اثرات مفید امواج مافوق صوت و تکنیک انرژی عضلانی را در کاهش ناتوانی و درد بیماران با نقاط ماشه ای تاکید می کند. اما تکنیک انرژی عضلانی اثرات مفید طولانی تری نسبت به امواج ماورای صوت دارد، لذا توصیه می گردد که از این تکنیک برای درمان بیماران با نقاط ماشه ای استفاده گردد.

مقدمه و اهداف: نقاط ماشه ای مایوفاشیال یکی از رایج ترین علل دردهای عضلانی-اسکلتی می باشد. یکی از روشهای درمان نقاط ماشه ای، فونوفورزیس، یعنی استفاده از امواج اولتراسوند برای افزایش میزان جذب دارو از طریق پوست است، هرچند اطلاعات کمی در مورد مکانیسم این روش درمانی وجود دارد. هیدروکورتیزون از جمله داروهای کورتیکواستروئیدی بوده که برای فونوفورزیس به کار میرود. از آنجایی که دی متیل سولفوکساید (DMSO) آنتی اکسیدان و حلالی قوی برای دارو ها است و با تغییر پیکربندی سلول های شاخی پوست و کراتین بین سلولی نفوذپذیری داروها از طریق پوست را افزایش می دهد، ترکیب آن با هیدروکورتیزون ممکن است باعث افزایش اثرات درمانی دارو شود. هدف این مطالعه بررسی این اثر ترکیبی بر میزان درد (VAS) وآستانه درد فشاری نقاط ماشه ای (PPT) و نیز دامنه حرکتی گردن افراد مبتلا به نقاط ماشه ای غیرفعال در عضله تراپزیوس فوقانی می باشد.مواد و روش ها: این مطالعه کارآزمایی بالینی تصادفی دوسویه کور بر روی 40 نفر با بازه سنی 18 تا 25 سال انجام شد. افراد به طور تصادفی به 2 گروه تقسیم شدند و 10 جلسه درمان با استفاده از ژل هیدروکورتیزون 1% برای گروه اول و ژل ترکیبی هیدروکورتیزون 1% و 10% DMSO برای گروه دوم انجام شد. ارزیابی متغیرهای این مطالعه قبل از درمان، درانتهای جلسات پنجم و دهم و نیز دو هفته بعد از آخرین جلسه به منظور پیگیری، انجام گرفت.یافته ها: تاثیر هر دو روش درمانی در متغیر های VAS ، PPT ، دامنه خم کردن گردن به همان سمت (ILF) و دامنه خم کردن به سمت مقابل(CLF) پس از پایان جلسات معنادار بود (p<0.001) اما تفاوت معنی داری بین مداخلات دیده نشد. با این حال اثرات درازمدت فونوفورزیس ژل ترکیبی هیدروکورتیزون و محلول DMSO به طور معناداری بیشتر از اثرات ناشی از فونوفورزیس ژل هیدروکورتیزون خالص بود (p<0.05).بحث و نتیجه گیری: نتایج حاصل از مطالعه حاضر نشان می دهد که اگرچه فونوفورزیس ژل ترکیبی DMSO و هیدروکورتیزون از نظر میزان اثربخشی بر روی نقاط ماشه ای ارجحیتی بر فونوفورزیس ژل خالص هیدروکورتیزون ندارد، اما ترکیب DMSO با هیدروکورتیزون بر دوام اثرات هیدروکورتیزون می افزاید.

هدف سندرم درد مایوفاشیال یک اختلال بالینی با شیوع 85 درصد است. مشخصه آن وجود نقاط ماشه ای است که معمولاً تمام افراد در طول عمر خود حداقل برای 1 بار با آن ها مواجه می شوند. درمان های فیزیوتراپی و پزشکی متفاوتی برای درمان سندرم درد مایوفاشیال استفاده می شوند. مداخله تحریک الکتریکی داخل عضلانی یک مداخله نسبتاً جدید برای دردهای عضلانی اسکلتی است. هدف این مطالعه بررسی تأثیرات مداخله تحریک الکتریکی داخل عضلانی بر پارامترهای بالینی و همچنین پارامترهای تصویربردای سونوگرافی مرتبط با نقاط ماشه ای در بیماران با نقاط ماشه ای در عضله تراپزیوس فوقانی است. روش بررسی این مطالعه یک کارآزمایی بالینی به صورت مطالعه مطالعه چند موردی است. در این مطالعه 12 شرکت کننده که دارای نقاط ماشه ای در عضله تراپزیوس فوقانی بوده اند تحت درمان و ارزیابی قرار گرفته اند. شرکت کنندگان 3 بار در طول 1 هفته تحت درمان تحریک الکتریکی داخل عضلانی قرار گرفتند. متغیرهای درد و دامنه حرکتی چرخش گردن در زمان های قبل و بعد از مداخله به ترتیب با ابزار Visual Analogue Scale و گونیامتر ارزیابی شدند. پارامترهای سونوگرافی، شامل قطر طولی و مساحت نقطه ماشه و همچنین ضخامت عضله تراپزیوس فوقانی با تصویر برداری سونوگرافی B-mode اندازه گیری و ارزیابی شدند. مقادیر اندازه گیری شده قبل و بعد با استفاده از آزمون آماری تی زوجی با در نظر گرفتن سطح معناداری 0/05 مقایسه شدند. یافته ها در پایان 3 جلسه درمانی تحریک الکتریکی داخل عضلانی، درد و دامنه حرکتی چرخش گردن به همان سمت به طور معنی داری بهبود یافته بود (0/05>P). همچنین اندازه گیری های تصویربردای سونوگرافی، از جمله قطر طولی و مساحت نقطه ماشه و همچنین قطر عضله تراپزیوس فوقانی به طور قابل توجهی در مقایسه با اندازه گیری های قبل از اعمال مداخله تحریک الکتریکی داخل عضلانی کاهش یافته بود (0/05>P). نتیجه گیری به نظر می رسد مداخله تحریک الکتریکی داخل عضلانی می تواند تأثیرات مثبت و امیدوارکننده ای بر پارامترهای بالینی و همچنین اندازه گیری های سونوگرافی در بیماران با نقطه ماشه ای در عضله تراپزیوس فوقانی داشته باشد. اما برای بررسی اثرات بلند مدت تحریک الکتریکی داخل عضلانی و همچنین مقایسه با مداخلات درمانی دیگر به مطالعات بیشتر با حجم نمونه بزرگ تر و دارای گروه های کنترل نیاز است.

اهداف: بررسی اثربخشی ترکیب درمان شاک ویو رادیال و تکنیک انرژی عضلانی بر درد، دامنه حرکتی، و عملکرد گردن در افراد با نقاط ماشه ای فعال عضله تراپزیوس فوقانی. روش بررسی: 54 شرکت کننده با نقاط ماشه ای فعال عضله تراپزیوس فوقانی شرکت کردند و به صورت تصادفی به 3 گروه تقسیم شدند. گروه A (18 نفر) فقط تکنیک انرژی عضلانی دریافت کردند، گروه B (18 نفر) فقط شاک ویو رادیال دریافت کردند و گروه C (18 نفر) هم تکنیک انرژی عضلانی و هم شاک ویو رادیال دریافت کردند. مقیاس دیداری درد، آستانه درد فشاری، پرسش نامه شاخص ناتوانی گردن و دامنه حرکتی فعال خم شدن طرفی به سمت مقابل قبل و بعد از مداخله اندازه گیری شد. شرکت کنندگان برای 3 جلسه در بازه زمانی یک هفته ای با حداقل 2 روز استراحت بین هر جلسه، درمان شدند. یافته ها: هر سه گروه مداخله، کاهش درد (سطح معنی داری > 0/001)، افزایش آستانه درد فشاری (سطح معنی داری <0/001)، خم شدن طرفی به سمت مقابل (سطح معنی داری <0/001)، و همچنین بهبودی عملکرد گردن (سطح معنی داری <0/001)، را نشان دادند. گروه ترکیبی بهبودی آشکارتر نسبت به 2 گروه دیگر در آستانه درد فشاری داشت (سطح معنی داری <0/001). هیچ تفاوتی بین 3 گروه به لحاظ مقیاس دیداری درد، شاخص ناتوانی گردن، و خم شدن طرفی گردن وجود نداشت (سطح معنی داری <0/05). نتیجه گیری: نتایج این مطالعه بیان کرد که هر 3 مداخله استفاده شده در درمان نقاط ماشه ای تراپزیوس فوقانی موثر بودند، اگرچه گروه ترکیبی تفاوت چشمگیری در رابطه با آستانه درد فشاری نشان داد. بنابراین، این مطالعه نتیجه گرفت که درمان ترکیبی نسبت به تکنیک انرژی عضلانی به تنهایی و درمان شاک ویو رادیال به تنهایی در بهبود آستایه درد فشاری در افراد با نقاط ماشه ای تراپزیوس فوقانی ارجح است.

هدف: پرستاران تمام واحدهای بهداشتی و درمانی اغلب درصدد یافتن راه هایی برای کمک به منظور کنترل درد و استرس ناشی از بیماری ها و جراحی می باشند و لمس درمانی یک روش جامع در کمک به بیماران برای تطابق با بیماری و کاهش اضطراب است. این مطالعه به منظور بررسی تاثیر ماساژ درمانی نقاط ماشه ای میوفاشیال نواحی گردن، سر، شانه بر شاخص های فیزیولوژیک و واکنش های تن آرامی انجام گرفت. مواد و روش ها: این بررسی یک مطالعه تجربی است که در ابتدا آزمودنی ها از نظر سنی و جنسی در گروه های همگون قرار گرفتند و سپس به صورت تصادفی به دو گروه کنترل و مداخله تقسیم شدند. در این مطالعه 40 آزمودنی سالم (20 مرد و 20 زن با میانگین سنی 20±1.4 و 21.5±1.8) شرکت نمودند و سپس به مدت 5 دقیقه تعداد ضربان قلب، فشارخون سیستولیک و فشارخون دیاستولیک و ارزیابی خود ادراکی آزمودنی ها از تنش عضلانی و وضعیت روانی قبل و بعد از مداخله ثبت گردید. نتایج: بدنبال ماساژ درمانی نقاط حمله ای میوفاشیال، کاهش معنی داری در تعداد ضربان قلب (P=0.01)، فشارخون سیستولیک (P=0.02) و فشارخون دیاستولیک (P=0.01) بدست آمد. علاوه بر این، تنش عضلانی و وضعیت روانی بهبود قابل توجهی را نشان دادند (P=0.01).نتیجه گیری: در آزمودنی های سالم، ماساژ درمانی نقاط حمله ای میوفاشیال نواحی سر، گردن و شانه در افزایش فعالیت پاراسمپاتیک و ایجاد آرامش بیشتر موثر است.

مقدمه: نقاط ماشه ای در بیمارانی که با درد اسکلتی - عضلانی به درمانگاه ها مراجعه می کنند، به طور شایع دیده می شود. این نقاط به صورت نقطه های دردناک و قابل لمس در باندهای رشته ای ماهیچه ای هستند که تحریک آن ها با لمس یا فشار، سبب ایجاد درد موضعی یا راجعه در آن نقاط می شود.هدف: هدف از انجام این مطالعه، بررسی تاثیر طب سوزنی بر روی نقاط ماشه ای شانه در بیماران مبتلا به سندرم درد عضلانی می باشد.مواد و روش ها: در این مطالعه از بین مراجعه کنندگان به درمانگاه های طب فیزیکی و توانبخشی، پس از معاینه و بررسی های کامل، 18 بیمار (7مرد و 11 زن) که از درد دو طرف شانه شکایت داشتند، انتخاب شدند. این بیماران در هر دو سمت در شانه نقاط ماشه ای داشتند. شانه یک سمت تحت درمان با طب سوزنی (3 جلسه به فاصله هر 4 روز) قرار گرفت. اما شانه سمت دیگر فقط با دست لمس شد و درمانی را دریافت نکرد.یافته ها: مطابق نتایج به دست آمده، میزان کاهش درد در سمت تحت درمان با طب سوزنی نسبت به سمت مقابل معنی دار بود (P<0.0001). همچنین حرکات فعال و غیرفعال چرخش رو به داخل شانه و نیز آستانه تحمل درد بیماران در سمت تحت درمان با طب سوزنی نسبت به سمت مقابل معنی دار بود (P<0.0001).بحث و نتیجه گیری: طب سوزنی از طریق تحریک رشته های عصبی با قطر کم و نیز افزایش آزادسازی نروترانسمیترها باعث توقف پیام های درد می شود و اثر سرکوب کننده ای بر روی نقاط ماشه ای دارد و باعث کاهش درد می شود.

سابقه و هدف: نقاط ماشه ای یکی از علل شایع درد محسوب می شود و تزریق به داخل نقاط ماشه ای می تواند به طور موثری باعث غیر فعال شدن این نقاط و احساس بهبود بیمار گردد. میزان تاثیر تزریق به داخل نقاط ماشه ای به طور عمده با تکنیک تزریق ارتباط دارد. این مطالعه روش کشش عضله بلافاصله پس از تزریق را با روش تزریق بدون کشش در درمان نقاط ماشه ای مورد مقایسه قرار می دهد.مواد و روش ها: بیماران مبتلا به نقاط ماشه ای درناحیه گلوتئال با توجه به موارد ورود و خروج مطالعه از درمانگاه های دانشکده پزشکی شیراز گردآوری شدند. افراد در دو نوبت معاینه در درمانگاه و دو نوبت تماس تلفنی مورد ارزیابی قرار گرفتند. محلول تزریق شده به تمام بیماران مخلوط لیدوکائین و متیل پردنیزولون استات بود. بیماران به دو گروه تقسیم شدند: در گروه الف تزریق بدون کشش عضله مبتلا صورت گرفت و درگروه ب بلافاصله پس از تزریق، عضله مبتلا 3 مرتبه و هر بار به مدت 20 ثانیه در جهت محدوده حرکتی، تحت کشش قرار گرفت. ابزار اندازه گیری در ارزیابی ها شامل شدت درد عددی (10-0)، "مقیاس وجه تشابه (دیداری)" و معیار "فهرست خلاصه شده درد" بودند.یافته ها: بر اساس مقیاس وجه تشابه دیداری در 1 ماه پس از تزریق، تفاوت قابل ملاحظه ای بین دو گروه وجود داشت. همچنین بر اساس شدت درد عددی (10-0) 1 ماه و 2 ماه پس از تزریق، تفاوت قابل ملاحظه ای بین دو گروه مشاهده شد ولی هیچیک از موارد تشکیل دهنده معیار فهرست درد به جز وضعیت خلقی بین دو گروه تفاوتی نداشت.استنتاج: در درمان علامتی نقاط ماشه ای در ناحیه گلوتئال، روش کشش عضله بلافاصله پس ازتزریق متیل پردنیزولون از روش تزریق بدون کشش (حداقل تا 2 ماه پس از تزریق) موثرتر است.

مقدمه: گردن درد مزمن یکی از علل شایع مراجعه افراد به مراکز فیزیوتراپی است که ممکن است در ارتباط با وضعیت نامناسب بدنی از جمله قرار گرفتن طولانی سر، گردن و شانه ها در وضعیت نامناسب در حین کارهای روزمره باشد. این تحقیق به منظور بررسی رابطه گردن درد مزمن و نقاط ماشه ای با جلو آمدن سر در افراد مبتلا به گردن درد در محدوده سنی 60-20 سال در مقایسه با افراد سالم انجام شد.مواد و روش ها: در پژوهش حاضر، 31 بیمار دارای درد مزمن گردن و 31 فرد سالم شرکت داشتند. توسط یک دوربین دیجیتال از افراد و از نمای جانبی راست عکس هایی تهیه شد و با استفاده از نرم افزار ImageJ زوایای جلو آمدن سر و شانه اندازه گیری شد. از آزمون های t و c2 برای تحلیل اطلاعات استفاده شد.یافته ها: ارتباط معنی داری بین درد مزمن گردن و جلو آمدن سر به دست آمد (P<0.0001). به این صورت که در افراد بیمار نسبت به افراد سالم میانگین زوایای جلو آمدن سر کمتر بود، یعنی جلوآمدگی سر بیشتر بود. همچنین ارتباط معنی داری بین درد مزمن گردن و جلو آمدن شانه وجود داشت (P<0.0001). به این صورت که در افراد بیمار نسبت به افراد سالم جلوآمدگی شانه بیشتر بود. ارتباط قوی و معنی داری بین گردن درد مزمن با وجود نقاط ماشه ای در عضله تراپزیوس دیده شد (P<0.0001).نتیجه گیری: با توجه به وجود رابطه بین گردن درد مزمن و جلو آمدن سر و شانه می توان در برنامه درمانی این بیماران بر اصلاح وضعیت های نامناسب سر و شانه تاکید کرد. همچنین با توجه به رابطه نقاط ماشه ای عضله تراپزیوس (Trapezius muscle) با گردن درد پیشنهاد می گردد که در معاینه بیماران مبتلا به گردن درد مزمن وجود این نقاط ماشه ای بررسی شود و در درمان این بیماران به کمک روش های مختلف فیزیوتراپی این نقاط خاموش گردند.